Στο βάθος μπετόν//Στο βάθος κήπος

έρευνα ΓΧ

Το πάρκο του Κτήματος Δρακόπουλου, στο τέρμα της Πατησίων, αποτελεί για τους κατοίκους της περιοχής ένας σημαντικός χώρος. Από τη δεκαετία του 80 δίνουν αγώνα για προστασία ενός από τους λιγοστούς πλέον Χώρους Πρασίνου της περιοχής, στην κορεσμένη από μπετόν Πατησίων. Καυσαέρια, θόρυβος, ρύπανση είναι τα προβλήματα της περιοχής, όπως και του ευρύτερου Κέντρου της Αθήνας. Χώροι Πρασίνου που μπορούν να αποτελέσουν κυριολεκτικά μια όαση για τον περαστικό από τη βαβούρα και την κούραση που επικρατεί στο αστικό περιβάλλον είναι αδιαμφισβήτητα μια αναγκαιότητα για τη σύγχρονη κοινωνία.

Η ιδιαιτερότητα του συγκεκριμένου Χώρου Πρασίνου είναι ότι βρίσκεται σήμερα υπό κατάληψη. Για δεκαετίες οι αρχές και ο ιδιοκτήτης Ερυθρός Σταυρός παραμελούσαν το χώρο, με τα ιστορικής και αρχιτεκτονικής σημασίας κτίρια που βρίσκονται στο Κτήμα να φθείρονται με το πέρας του χρόνου. Να επισφραγήσει τους φόβους των κατοίκων για ξεπούλημα του κτήματος ήρθε η κατεδάφιση του εργοστασίου σε περίοδο διακοπών του καλοκαιριού το 2009, όταν οι περισσότεροι απ’ αυτούς έλειπαν από την περιοχή. Αυτό όμως αποτέλεσε και η αφορμή για την κατάληψη του Κτήματος, με κοινωφελή σκοπό, την μετατροπή του σε Πάρκο.

Επέλεξα λοιπόν να ασχοληθώ με το Κτήμα Δρακόπουλου λόγω αυτού του αξιοπερίεργου φαινομένου, το οποίο τα τελευταία χρόνια έχει πάρει μεγαλύτερες διαστάσεις στην Αθήνα. Όταν οι αρχές ενός κράτους αδιαφορούν για τις πραγματικές ανάγκεςτων πολιτών τους, γίνεται αναγκαίο, κατά την άποψή μου, οι κάτοικοι να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Το Κτήμα Δρακόπουλου λοιπόν διαχειρίζεται με αμεσοδημοκρατικά μέσα (Συνέλευση), καθώς και μέσω επιτροπής η οποία φέρει την ευθύνη για τη διοργάνωση διάφορων καλλιτεχνικών, κοινωνικών και πολιτικών εκδηλώσεων και δρώμενων.

λύση ΓΧ

Σύμφωνα με πηγή-μαρτυρία από την Επιτροπή Κατοίκων για τη Διάσωση του Κτήματος Δρακόπουλου σιγά-σιγά όλο και λιγότερος κόσμος επισκέπτεται το Πάρκο. Η αλλοτρίωση του σύγχρονου κατοίκου των αστικών κέντρων εμφανίζεται στην Αθήνα εδώ και χρόνια. Σε μια εποχή που η ιδιωτικότητα γίνεται σημαντική για τον άνθρωπο, οι δημόσιοι ελεύθεροι χώροι μπορούν να ξαναφέρουν κοντά τα μέλη της κοινότητας, με όρους δημοκρατικούς και ίσους. Στην εργασία αποφάσισα να ασχοληθώ με την αντίθεση Πάρκου και Πολυσύχναστης κεντρικής περιοχής με την οποία συνορεύει. Η ιδέα ότι η οπτική γωνία του επισκέπτη αλλάζει ανάλογα με την μεριά των ορίων του Πάρκου στην οποία βρίσκεται (μέσα ή έξω) είναι και η μέθοδος που επέλεξα για την επίλυση του προβλήματος, με την ελπίδα ότι θα καταφέρω να επαναπροσδιορίσω τις σχέσεις του ατόμου με το δημόσιο πάρκο.

 

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s