ΓΟΥΔΗ, ΒΛ. ΓΟΥΔΙ

Ερευνώντας το πάρκο στο Γουδί, πέρα από τα σημεία εγκατάλειψης στον χώρο και την έλλειψη αξιοποίησης και ανάδειξης της περιοχής, διαπιστώνει κανείς ότι ο χώρος έχει μία αδύναμη και ασαφή ταυτότητα. Όχι μόνο οπτική και στρατηγική, αλλά γλωσσική-ονομαστική. Δε θα χαρακτήριζα τον χώρο «βουβό», αλλά μάλλον δυσλεκτικό. Το τοπωνύμιο Γουδί ή Γουδή /ɣuˈði/ έχει διφορούμενο νόημα και αυτό απαξιώνει την ταυτότητα του πάρκου και της περιοχής, μιας και η αξία του είναι μνημειακή και αποτελεί σημασιοδότηση πρώτης τάξης ενός τόπου.

Η ορθή ή πρωτότυπη ονομασία δεν είναι σαφής λόγω της έλλειψης ιστορικών στοιχείων, αλλά δεν έχει τόση βαρύτητα αν δε κάνουμε πρώτα μια κριτική της κοινωνικοπολιτικής σημασίας του τοπωνυμίου.

Κατά τον Baudrillard μέσα σε μια κοινωνία το ομοίωμα προηγείται του νοήματος και το καταργεί. Η σημασία του ανθρωπονύμιου «Γουδή» καταργείται όταν μετατρέπεται σε τοπωνύμιο «Γουδί». Το Γουδί είναι πλέον το ομοίωμα της περιοχής που άνηκε στην οικογένεια Γουδή, το αρχικό σημαίνον αποκτά ένα νέο σημαινόμενο και δημιουργείται ένα νέο σημείο. Το όνομα ως ιδιωτική ιδιοκτησία μεταμορφώνεται σε δημόσιο χώρο, και το υποκείμενο γίνεται αντικείμενο. Το άκλιτο κύριο όνομα γίνεται κλιτό ουσιαστικό, και αποκτά χρηστική αξία αφού μπορεί να χρησιμοποιηθεί ευκολότερα στο λόγο. Γίνεται μνημείο της πόλης με μεγαλύτερη σημασία από την ιστορική του παράδοση, ειδικά αφού παραπέμπει σε κοινό μαγειρικό σκεύος (γενικό) πια, και όχι σε κύριο όνομα (ειδικό).

Στην μετακαπιταλιστική κοινωνία η ανταλλαγή αξιών περνάει από τα υλικά προϊόντα και τις υπηρεσίες στα άυλα αγαθά. Ο τόπος είναι πλέον ένα «προϊόν» με ταυτότητα και αποκτά πολλές αξίες πέρα της χωροταξικής. Αλλά η θεώρηση του Baudrillard ισχύει σε ένα δεύτερο επίπεδο πλέον. Το εμπόρευμα-ομοίωμα «Γουδί» θα χάσει το νόημα του προς όφελος μιας σημείωσης με μεγαλύτερη αξία. Η περιοχή του «Γουδή» πρέπει ανακτήσει το γόητρό της μέσω της ιστορικής-συμβολικής αξίας της στα πρότυπα του νεοκαθαρευουσιανισμού. Θα απαρνηθεί την παρεφθαρμένη λέξη «Γουδί» (εκ του ιγδίου), μαζί με την χρηστική αξία της, την ορθογραφική ορθότητα της και την πολύχρονη καθιέρωσή της, προϊόν της λαϊκής τάξης, για χάρη των τεχνητών αναγκών της αστικής τάξης. Η διαμάχη είναι πλέον ταξική, αφορά τη δημιουργία μιας καθαρολογικής πραγματικότητας και όχι την αναζήτηση του περικειμένου.

sebastien-nikolaou-a

Ως λύση προτείνω μια κυριολεκτική μεταφορά του γλωσσικού ιδιώματος στο χώρο του πάρκου ως μνημείο. Στον χώρο της Εθνικής Γλυπτοθήκης θα δημιουργηθεί μια τυπογραφική εγκατάσταση-γλυπτό όπου θα αναγράφεται η λέξη «ΓΟΥΔΗ» με ισοπαχή γραμματοσειρά σε τρεις διαστάσεις. Το γράμμα «Η» θα περιστραφεί κατά 90° γύρω από τον κάθετο άξονά του. Έτσι θα φαίνεται η πλάγια όψη του από μπροστά, η οποία θα έχει το πάχος όσο τον κορμό και επομένως θα διαβάζεται σαν «Ι». Το έργο θα αποτελεί σήμανση του χώρου σε δεύτερο επίπεδο, εφόσον είναι ήδη γνωστή η περιοχή, και θα συμβολίζει τη διπλή γραφή με το σύμβολο «Η-Ι», καθώς και τις κάθετες έννοιες που προκύπτουν απ’ αυτή. Προαιρετικά στις δύο πλευρές του συμβόλου μπορεί να αναρτηθούν αντίστοιχα στοιχεία της έρευνας.

sebastien-nikolaou-b

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s